Auteur: Rik 🔥 ⛰ 🌬️🌊
-
Meer dan een vinkje: commitment
Samen werken: een bron van vreugde én genoeg mogelijkheden tot wrijving. Onuitgesproken verwachtingen of verschillende mate van betrokkenheid leidden vaak tot teleurstelling. We willen zoeken naar garanties en waarborgen dat anderen hun afspraken en beloftes nakomen. Voor dat je het weet verandert samen werken in eindeloze contractonderhandelingen, voordat het daadwerkelijke werk kan beginnen. Zonde, want eigenlijk vindt niemand dat leuk.
Met leveranciers zijn we die contractonderhandelingen wel gewend. Die partijen kennen we niet of hebben we geen middelen om naderhand onze wensen af te dwingen. Binnen organisaties konden we onze zin doordrukken…of “door-escaleren” beter gezegd. “Het probleem” klimt de organisatie in als een aapje om op het juiste niveau af te dwingen dat het gaat zoals wij willen. Diegene die de “beste” aapjes heeft (contacten, overtuigingsvaardigheden of status) heeft de grootste kans van slagen. In “nieuwe, agile” organisaties wil de initiator van verandering die aapjes graag uit de boom houden en de mensen zelf de verantwoordelijkheid en mogelijkheden geven om de samenwerkingsproblemen op te lossen. “Zelforganisatie” wordt dat dan genoemd.
En daar komt commitment om de hoek kijken, want we willen dus van elkaar vooraf commitment voordat we aan het werk beginnen. Echter, valt het mij op dat dit commitment meer als contractonderhandelingen voelen dan écht commitment, omdat het eigenlijk loze beloftes zijn. Wat is het verschil dan?
Emotioneel of je persoonlijk betrokken voelen bij het beoogde doel. Niet omdat je iets te verliezen hebt (of afgerekend kan worden achteraf), maar omdat je samen iets belangrijks te winnen hebt. Alle betrokkenen zijn nodig om die winst te realiseren en allemaal zijn gemotiveerd dat te bereiken.
Emoties zijn alleen binnen veel organisaties iets engs. Die kun je niet rationeel benaderen, controle op uitoefenen of sturen. Het is alleen wel wat nodig is om mensen zich echt te laten committeren. Dat gaat dieper dan een vinkje zetten in de software waarin het werk wordt “gemanaged”. Ik denk dat die verdieping nodig is om mensen écht commitment te laten geven. Daarbij gaat het om authentiek durven zijn, kwetsbaarheid kunnen tonen. Mensen prikken namelijk haarfijn heen wanneer dit gespeeld wordt.
Als we naar menselijke gebruiken kijken, kunnen we volgens mij iets leren als het gaat om emoties en het “organiseren” ervan. Verhalen, rituelen, symbolen en tradities zijn middelen om emoties te organiseren en samen te brengen. Om mensen zich emotioneel te laten verbinden. Dat vraagt óók oprechte emotionele openheid van leiders in een organisatie. Weten zij hun gevoelsleven te laten zien aan de medewerkers? Wat raakt hun aan het gezamenlijke doel? Durven zij dat verhaal te vertellen?
Hoe kan jouw organisatie deze menselijkheid omarmen?
-
Ten koste van anderen: sarcasme.
Wat is het toch dat mensen ten koste van anderen proberen grappig te zijn? Wanneer is de laatste keer dat jij een ander(e groep) met een grapje wegzette? Waarom deed je dat? “Die collega die altijd op het zelfde plekje zit”, “dat soort mensen die niet kunnen autorijden” of oja, Pietje is altijd te laat. Als een andere collega dan te laat komt: “O, je doet even een Pietje”.
Ik zie het veel om mij heen, grapjes maken en dan stiekem een steek onder water geven aan anderen. Maar het is grappig, dus mag je er niets over terugzeggen. Bij mij haalt het iets heel vervelends naar boven. Het creëert een valse ongelijkheid tussen mensen. Het ego groeit van diegene die een grap maakt.
En eigenlijk is het heel zielig. Eigenlijk denk ik dat diegene die de grap maakt het moeilijk om echt te zeggen wat die voelt. Iets houdt hen tegen om zich uit te spreken of iets bespreekbaar te maken. Alleen door het te verpakken in sarcasme zorg je voor verwarring. Ben je nu serieus? Wil je iets belangrijks zeggen? Zit iets je dwars? En in die verwarring is een volwaardige reactie lastig.
Als je jezelf sarcasme hoort gebruiken, probeer je eens af te vragen waarom je dat doet. Wat houdt je tegen oprecht te zijn? Kies voor persoonlijke groei in plaats van het voeden van je ego.
-
Weet je waar ik blij van kan worden?
Als de meneer van de fietsenstalling je herkend en je weer even lacht samen om die enorme koffer die je bij je draagt.
-
Wat is dat menselijk lichaam toch gaaf!
Vandaag erin gestapt. Hop, het ijswater in. Na een middag ademhalingsoefeningen. Spannend hoe het zou zijn, maar ook zin. De kou viel mij mee, het herinnerde mij aan de kou van een niewjaarsduik. Het gevoel erna is euforisch, wat een warmte. Mijn lichaam had wel even nodig om weer op temperatuur te komen. Intens om dat te observeren tijdens een afsluitende “ademreis”. Wauw, wat gaaf wat zo’n lichaam allemaal kan, veel meer dan het hoofd denkt!
-
Zen & Agile: reality over theory
The past year I was given several opportunities to share my experiences on Zen-meditation and Agility. Each iteration improving my story and gaining new insights thanks to remarks and questions from my audience. However, it bothered me that I did not yet was able to go full circle and connect zen directly to the Agile Manifesto.
Grounded in Buddhism, in Zen one also tries to overcome ego and realize an end to suffering. Mainly, suffering is caused by perceiving reality through a misshaped lens. That lens being misshaped by our beliefs, concepts and ideas. That realization helps me to more clearly perceive reality or at least know my understanding is flawed. I try to see reality as it is and work with that. However challenging that is.
So how does that connect to Agile or Agility? Responding to change means choosing a different approach. Sometimes this is easy as alternatives are clearly better. Other times there is attachment with a chosen solution, for example. Zen-training helps me understand and compassionately release that attachment. In my experience the mental training strengthens my agility in that way. That same compassion and patience helps in the collaboration towards a, sometimes frustratingly, complex goal. The Zen mindset is truly being agile.
Recently I was asked to share my experiences with other Scrum Masters, but I was still chewing on how to make the connection more clear with the agile manifesto. I tried finding underlying values, but that just felt as abstracting it in a way so that it would connect to anything in that matter. As I kept iterating over those for values, the preferred values of the manifesto (‘interactions and individuals’, ‘working software’, ‘customer collaboration’ and ‘responding to change’) seem to have at least on thing in common: you work with what is and adept to that. The less-preferred values on the other hand, fall exactly together with the convictions, concepts, ideas and beliefs which can misshape our perception of reality.
Agile is preferring Reality over Theory. And to me, this is exactly what Zen has taught me over the years: I value the concepts and ideas I have, but value reality more.
-
Change = learning
All change, in essence, equals learning. I wonder if the successful patterns in education also apply to change. Although I have some experience in education, I would not call my self an educational expert. However, I see some patterns emerging in education which could help adopting change in work or private life.
The only internal motivation is fun
Many educators will agree that motivating your students is one of the hardest things to do. As a teacher myself I learned that motivation is a spectrum, ranging from amotivation at the left, through extrinsic motivation to intrinsic motivation on the right. Intrinsic motivation is defined as the activity being worthwhile in itself, in other words: it’s fun to do. So how can this be applied to change? Especially when we change feels forced upon us. I think this depends, but, just like inside a classroom, there are basic conditions which need to be met: mental & physical safety, room for err, short feedback loops, clear and challenging goals. May be, I missed some, but I am convinced that in adopting to change these a crucial for succes…and having fun in the process!
Learn by example
An effective learning method is showing how something can be done. Having you’re students repeating that, while you help them understanding it. That’s also how our children learn….how to talk, walk. Especially young children copy the behavior they see from their caretakers. Being parents, teachers or daycare workers. So how can this help change being adopted, by having the role models in the organizations show how to do it. That does not necessarily have to be leadership, but can be “natural” leaders within the organization. Of course transforming a top-down organization it is somewhat conditional for success having leadership taking on that responsibility.
Be patient & compassionate
Change is hard, otherwise it would not be change. Everyone resists change for different, personal reasons. Understanding that, helps to grow patience, which helps to nurture a safer environment for change to occur. I once heard the quote: “everyone is fighting a war you know nothing about”. When I feel my impatience growing this mantra helps me to be more compassionate and patient, because I have to acknowledge the reference point and struggles the other one is dealing with. As a teacher, you sometime tend to see the path a student should take, but remember that everyone must walk their own path in order to learn and adopt to change. Allow for that room and the chances for successful change increase.
In transformation models, approaches or strategies there are lots of thing that can be learned from decades of educational wisdom. I think anyone who helps guiding an organization through times of change should make use of that wisdom. Changing is learning how to adopt or behave differently, there is much that can be learned from the way teachers guide there students through that process, because in essence it is the same.
I am sure there are more parallels to draw and I am curious to your thoughts. Don’t hesitate to share!
