Blog
-
Tijdelijkheid
Alles verandert, continue. Het lijkt alleen wel alsof je die tijdelijkheid pas ziet als je grotere stappen zet. Wanneer je verhuist, kinderen krijgt, trouwt of zoals ik nu, van baan verandert. Pas als je bewust breekt met wat statisch lijkt, zie je hoe beweegelijk alles is.
Vandaag is mijn laatste dag dat ik officieel in dienst ben van Avans Hogeschool. Ik sluit een periode van zeven-en-een-halfjaar af, maar het dichttrekken van de deur is eigenlijk het laatste stapje in het afsluiten van mijn feestje bij Avans. Ik ben vooral dankbaar voor de mensen die ik mocht ontmoeten in mijn tijd bij Avans. Van wie ik de details van het lesgeven en begeleiden van studenten leerden. Die hielpen de problemen te relativeren door flauwe humor. Die er waren als het even tegenzat. Of gewoon voor een mooi gesprek. De mensen die meeliepen terwijl we elkaar veranderden.
Morgen mag ik aan de slag gaan bij wemanity als agile coach. Een compleet nieuw avontuur. Spannend omdat ik niet weet wat er gaat komen. Niet weet wie ik ga ontmoeten. Niet weet welke kant het op gaat. Een wit canvas. Maar ook met vertrouwen dat ik aankom op de juiste plek.
Tot morgen!
-
“Oh, je bent agile coach. Wat doe je dan precies?”
Soms zijn duidelijke beroepen als bakker, postbode of leraar wel fijn. Veel mensen hebben een beeld van wat je doet. Ze hebben een antwoord, dus vragen is niet nodig. Ik hoed dan niet meer uit te leggen wat ik doe, maar stiekem helpt die vraag ook om mijn eigen beeld op mijn werk scherp te krijgen: het niet stellen van die vraag schuurt dicht tegen wat ik denk dat ik doe.
Agile, wendbaarheid, veerkracht, scrum, kanban, zelforganisatie, zelfsturing inmiddels roepen de woorden weerstand of ten minste lichte jeuk op bij meer en meer mensen. Je zou zeggen dat efficienter, sneller en resultaatgerichter werken teams en daarmee mensen blij maakt. Waarom die weerstand? Kort samengevat: het voelt als de zoveelste reorganisatie. De verandering komt “van boven” en wordt niet gedragen, laat staan begrepen door de medewerkers. “We gaan anders werken, want dat is X (efficienter, wendbaarder, veerkrachtiger, klantgerichter)” impliceert ook dat wat de mensen nu doen niet of in ieder geval onvoldoende X is.
Ik voel die weerstand, wanneer ik met mensen spreek. Door mijzelf agile coach te noemen, sta ik daarmee ook gelijk op achterstand. Dat is jammer, er is een beeld en de vraag wat ik doe wordt niet meer gesteld. De nieuwsgierigheid heeft plaats gemaakt. Er is geen ruimte meer voor ontdekking, spelen en experimenteren. Kennis is macht en macht corrumpeert, helaas.
En dat is precies het probleem. Iedereen denkt het antwoord te weten en stelt geen vragen meer, want wat als dat wat je weet onjuist of genuanceerder is? En daarmee is de kans op fouten kleiner. Ik denk dat daar ook het werkelijke “agile” zit: anti-fragiliteit. Niet de manier van werken, maar de lef om te ontdekken dat je wereldbeeld niet klopt.
“Wat doe je dan precies?” “Dankjewel voor die vraag. Ik help mensen te kijken naar de wereld door de ogen van een kind.” De ander snapt er niets van. Perfect, laat het gesprek maar beginnen!
-
De realiteit als spiegel
In trainingen, coachingstrajecten, zelfhulpboeken, eigenlijk als waarin je uitgedaagd wordt kom je modellen tegen om jezelf te beschrijven. Om grip te krijgen op wat je drijft, inzicht in je talenten, overzicht van je waardes of het bepalen van het juiste handelen. Het kan zo verhelderend zijn om “jezelf eens in een model te gieten”. Het hoofd begrijpt dan eindelijk waarom en wat de rest van jou nou eigenlijk doet.
Als iemand met een achtergrond in informatica ken ik de verleiding van de werkelijkheid verwarren met de theorie. De euforie van controle ervaren, de teleurstelling van de eerste barstjes en de desillusie van het ineen storten van jouw model onder het gewicht van de realiteit. En eigenlijk is dát het beste model dat er is. Het is alleen geen statische, rationele beschrijving. Geen simulatie. Er is geen theoretisch kader die je uitlegt hoe je deze moet intepreteren. Eigenlijk is dat met je hoofd niet te bevatten. In ieder geval niet als je alléén je verstand gebruikt.
Je verstand wil graag begrijpen, conceptualiseren, labellen, ordenen, maar dat is allemaal fantasie. Net als Hans & Grietje, net als de boze wolf. Het is fijn om naar verhalen te luisteren, zeker als deze goed aflopen. Alleen zijn de verhalen die je jezelf verteld net zo waar als de sprookjes die opa en oma vroeger aan je verteld. Eigenlijk is de realiteit heel simpel: je bent er middenin. Denk er overigens maar niet over na, dat is namelijk niet de realiteit.
Het leuke daarvan is dat de realiteit je eigenlijk direct leert wie je bent, wat je belangrijk vindt, waar je boos van wordt: jij reageert namelijk op die realiteit. Onthoud alleen dat de realiteit niet bepaalt hoe jij reageert. Als een trein langsrijdt, bepaalt die trein niet jouw gevoel. Die ontstaan na jouw gedachten (hoe onbewust ook) over die trein. Of je nou blij of boos wordt van die trein, daar kan die trein niets aan doen, die is gewoon een trein. Op zich is dat makkelijk om te zien…als buitenstaander
Die buitenstaander kan je ook helpen wanneer jij jezelf weer eens boos, verdrietig, blij of iets anders maakt over de realiteit. Bekijk de realiteit eens als die buitenstaander. Byron Katie vatte het mooi samen in vier vragen: de realiteit kan werken als een real-time spiegel van wie je bent. Je hebt alleen de juiste houding nodig om jouw reflectie te kunnen zien.
-
Het nieuwe geld
Interessant onderzoek naar ons geld, het systeem en de (mogelijke) rol van bitcoin
-
Bekijk VPRO Tegenlicht: De voedsel BV
Bekijk VPRO Tegenlicht: De voedsel BV op https://www.npostart.nl/VPWON_1335242
