Blog

  • De realiteit als spiegel

    In trainingen, coachingstrajecten, zelfhulpboeken, eigenlijk als waarin je uitgedaagd wordt kom je modellen tegen om jezelf te beschrijven. Om grip te krijgen op wat je drijft, inzicht in je talenten, overzicht van je waardes of het bepalen van het juiste handelen. Het kan zo verhelderend zijn om “jezelf eens in een model te gieten”. Het hoofd begrijpt dan eindelijk waarom en wat de rest van jou nou eigenlijk doet.

    Als iemand met een achtergrond in informatica ken ik de verleiding van de werkelijkheid verwarren met de theorie. De euforie van controle ervaren, de teleurstelling van de eerste barstjes en de desillusie van het ineen storten van jouw model onder het gewicht van de realiteit. En eigenlijk is dát het beste model dat er is. Het is alleen geen statische, rationele beschrijving. Geen simulatie. Er is geen theoretisch kader die je uitlegt hoe je deze moet intepreteren. Eigenlijk is dat met je hoofd niet te bevatten. In ieder geval niet als je alléén je verstand gebruikt.

    Je verstand wil graag begrijpen, conceptualiseren, labellen, ordenen, maar dat is allemaal fantasie. Net als Hans & Grietje, net als de boze wolf. Het is fijn om naar verhalen te luisteren, zeker als deze goed aflopen. Alleen zijn de verhalen die je jezelf verteld net zo waar als de sprookjes die opa en oma vroeger aan je verteld. Eigenlijk is de realiteit heel simpel: je bent er middenin. Denk er overigens maar niet over na, dat is namelijk niet de realiteit.

    Het leuke daarvan is dat de realiteit je eigenlijk direct leert wie je bent, wat je belangrijk vindt, waar je boos van wordt: jij reageert namelijk op die realiteit. Onthoud alleen dat de realiteit niet bepaalt hoe jij reageert. Als een trein langsrijdt, bepaalt die trein niet jouw gevoel. Die ontstaan na jouw gedachten (hoe onbewust ook) over die trein. Of je nou blij of boos wordt van die trein, daar kan die trein niets aan doen, die is gewoon een trein. Op zich is dat makkelijk om te zien…als buitenstaander

    Die buitenstaander kan je ook helpen wanneer jij jezelf weer eens boos, verdrietig, blij of iets anders maakt over de realiteit. Bekijk de realiteit eens als die buitenstaander. Byron Katie vatte het mooi samen in vier vragen: de realiteit kan werken als een real-time spiegel van wie je bent. Je hebt alleen de juiste houding nodig om jouw reflectie te kunnen zien.

  • Het nieuwe geld

    Interessant onderzoek naar ons geld, het systeem en de (mogelijke) rol van bitcoin

  • Zeggen wie je bent…

    is het ego dat onderscheidt maakt met wat je niet bent. En je bent niet wat je zegt, want dat is slechts een beschrijving waarvan men ijdel hoopt dezelfde indruk bij anderen te maken. Maar zij nemen dit waar door hun eigen bril. Zij maken jou tot wat zij denken, zolang zij denken dat te te zijn.

    Iedereen kan alleen zijn, wie zij zijn. En daarin anderen te laten zijn, wie zij zijn. Dat is de eenvoud en de grootste uitdaging.

  • De interesse van een kind

    De interesse van een kind

    “Papa! Papa! Ik vond een insect op de boom! Je moet nú komen kijken!” En ja al snel vinden we de bladpootrandwants even verderop terug. Niet dat ik nu zó een expert ben voor wat bereft insecten, maar mijn dochter wil tóch wel weten hoe dit beestje heet. Of ik hem even met de telefoon wil identificeren.

    Zo gaat het eigenlijk al sinds ze kon lopen. Een oneindige interesse in alles wat kruipt, sluipt, fruit, bloeit, trippelt en schimmelt. De herfst is dan ook een topseizoen voor haar: de paddestoelen en beestjes tieren namelijk welig.

    Voor mij is dit een uitgelezen excuus om met haar eens uitgebreid de paddestoelen te bewonderen, de bast van dode bomen te pulken, rot hout open te breken of een stapel blaadjes om te keren. Wat een schatten vinden we samen! Zo trok ze doodleuk een trosje vruchtjes van een eensteilige meidoorn (ontdekten we), met de vraag of deze eetbaar zijn (dat zijn dus schijnbaar).

    De grootste schat die ik vind, is natuurlijk dat ik dit samen met haar mag ontdekken…en dat je de wereld ziet door ogen van een kind…

  • Wijsheid weten

    Ik weet niet, al dat ik weet,
    maar ik weet wel, dat ik weet,
    want ik weet niet, wat ik niet weet,
    maar ik weet wel, dát ik niet weet.
  • Nachtlicht

    Nachtlicht

    De hoeveelheid licht die snachts zichtbaar wordt, als je maar lang genoeg wacht

  • Herfst: vertrouwend loslaten

    Herfst: vertrouwend loslaten

    Langzaamaan begint het blad aan de bomen te veranderen in een veelkleurig dek aan de bomen. Gevallen gele en bruine bladeren spelen in de herfstwind en de natuur keert geleidelijk naar binnen om zich voor te bereiden op de winter. Je ervaart de veranderingen van het seizoen. Het wordt kouder, natter en donkerder dan het in de afgelopen maanden is geweest. Vallende eikels maken een tokkend geluid op de schuurdaken bij de buren. Van binnen verandert de uitbundige energie van de lente en de zomer naar introspectie en bezinning.

    Het meest duidelijke kenmerk van de herfst is loslaten. Maar ook van een doorkijk naar nieuwe groei. Gevallen bladeren en vruchten worden omgezet in nieuw leven, maar ook de natuur die zich voorbereid op de winter, om straks in de lente weer tot bloei te komen. Een volledig natuurlijke stroom.

    De seizoenen zijn een mooi symbool. Van loslaten van het oude om plaats te maken voor verlangens, dromen en wensen die op hun beurt overgaan in handelingen, mogelijkheden en kansen van waaruit ervaringen, relaties en herinneringen groeien.

    Voor mij groeit het verlangen om mijzelf onbevangen te mogen laten zien. Om mijzelf niet langer in en klein te houden, maar naar buiten te gaan en mij zichtbaar te maken. Om met mijn talenten, samen, de wereld iets beter te kunnen maken. Om te durven zijn wie ik ben en dat uit te durven spreken: ik doe ertoe.

    Dat durven geeft iets te overwinnen aan. Iets wat mij weerhoud voluit te kunnen leven. Iets wat ook jij zult herkennen: jouw eigen overtuigingen. Overtuigingen die er zijn om jou ergens tegen te beschermen. In mijn geval afwijzing: in mijn ogen de bevestiging dat ik er niet toe doe. Die pijn ga ik liever uit de weg, door mijzelf klein te houden. Die overtuigingen staan daarmee in de weg om mijn volledige potentie te bereiken. Die van jou is op eenzelfde manier moeilijk te bereiken.

    Moeilijk, maar niet onmogelijk. Moeilijk omdat je je grootste demonen moet aankijken. Zij verbeelden jouw grootste angst. Moeilijk omdat je ze moet loslaten. Terwijl je tot nu toe op hen vertrouwde jou te beschermen. Moeilijk omdat dit vertrouwen vergt: vertrouwen in jezelf, vertrouwen in de mensen om je heen en vertrouwen in het leven: dat na de winter altijd de lente komt.

    🙏