Categorie: Spiritualiteit

  • De realiteit als spiegel

    In trainingen, coachingstrajecten, zelfhulpboeken, eigenlijk als waarin je uitgedaagd wordt kom je modellen tegen om jezelf te beschrijven. Om grip te krijgen op wat je drijft, inzicht in je talenten, overzicht van je waardes of het bepalen van het juiste handelen. Het kan zo verhelderend zijn om “jezelf eens in een model te gieten”. Het hoofd begrijpt dan eindelijk waarom en wat de rest van jou nou eigenlijk doet.

    Als iemand met een achtergrond in informatica ken ik de verleiding van de werkelijkheid verwarren met de theorie. De euforie van controle ervaren, de teleurstelling van de eerste barstjes en de desillusie van het ineen storten van jouw model onder het gewicht van de realiteit. En eigenlijk is dát het beste model dat er is. Het is alleen geen statische, rationele beschrijving. Geen simulatie. Er is geen theoretisch kader die je uitlegt hoe je deze moet intepreteren. Eigenlijk is dat met je hoofd niet te bevatten. In ieder geval niet als je alléén je verstand gebruikt.

    Je verstand wil graag begrijpen, conceptualiseren, labellen, ordenen, maar dat is allemaal fantasie. Net als Hans & Grietje, net als de boze wolf. Het is fijn om naar verhalen te luisteren, zeker als deze goed aflopen. Alleen zijn de verhalen die je jezelf verteld net zo waar als de sprookjes die opa en oma vroeger aan je verteld. Eigenlijk is de realiteit heel simpel: je bent er middenin. Denk er overigens maar niet over na, dat is namelijk niet de realiteit.

    Het leuke daarvan is dat de realiteit je eigenlijk direct leert wie je bent, wat je belangrijk vindt, waar je boos van wordt: jij reageert namelijk op die realiteit. Onthoud alleen dat de realiteit niet bepaalt hoe jij reageert. Als een trein langsrijdt, bepaalt die trein niet jouw gevoel. Die ontstaan na jouw gedachten (hoe onbewust ook) over die trein. Of je nou blij of boos wordt van die trein, daar kan die trein niets aan doen, die is gewoon een trein. Op zich is dat makkelijk om te zien…als buitenstaander

    Die buitenstaander kan je ook helpen wanneer jij jezelf weer eens boos, verdrietig, blij of iets anders maakt over de realiteit. Bekijk de realiteit eens als die buitenstaander. Byron Katie vatte het mooi samen in vier vragen: de realiteit kan werken als een real-time spiegel van wie je bent. Je hebt alleen de juiste houding nodig om jouw reflectie te kunnen zien.

  • Zeggen wie je bent…

    is het ego dat onderscheidt maakt met wat je niet bent. En je bent niet wat je zegt, want dat is slechts een beschrijving waarvan men ijdel hoopt dezelfde indruk bij anderen te maken. Maar zij nemen dit waar door hun eigen bril. Zij maken jou tot wat zij denken, zolang zij denken dat te te zijn.

    Iedereen kan alleen zijn, wie zij zijn. En daarin anderen te laten zijn, wie zij zijn. Dat is de eenvoud en de grootste uitdaging.

  • De interesse van een kind

    De interesse van een kind

    “Papa! Papa! Ik vond een insect op de boom! Je moet nú komen kijken!” En ja al snel vinden we de bladpootrandwants even verderop terug. Niet dat ik nu zó een expert ben voor wat bereft insecten, maar mijn dochter wil tóch wel weten hoe dit beestje heet. Of ik hem even met de telefoon wil identificeren.

    Zo gaat het eigenlijk al sinds ze kon lopen. Een oneindige interesse in alles wat kruipt, sluipt, fruit, bloeit, trippelt en schimmelt. De herfst is dan ook een topseizoen voor haar: de paddestoelen en beestjes tieren namelijk welig.

    Voor mij is dit een uitgelezen excuus om met haar eens uitgebreid de paddestoelen te bewonderen, de bast van dode bomen te pulken, rot hout open te breken of een stapel blaadjes om te keren. Wat een schatten vinden we samen! Zo trok ze doodleuk een trosje vruchtjes van een eensteilige meidoorn (ontdekten we), met de vraag of deze eetbaar zijn (dat zijn dus schijnbaar).

    De grootste schat die ik vind, is natuurlijk dat ik dit samen met haar mag ontdekken…en dat je de wereld ziet door ogen van een kind…

  • Wijsheid weten

    Ik weet niet, al dat ik weet,
    maar ik weet wel, dat ik weet,
    want ik weet niet, wat ik niet weet,
    maar ik weet wel, dát ik niet weet.
  • Open aandacht in de natuur, voor de natuur.

    Open aandacht in de natuur, voor de natuur.

    Een kort moment, stilte en de ogen open. Waardering voor de omgeving, terwijl ik oplaad voor het vervolg van de wandeling. 🙏
  • Waarheen leidt dit pad jou?

    Waarheen leidt dit pad jou?

    Waarheen zou je willen? Waarom daar?
  • Een andere richting

    Een andere richting

    Soms zijn de signalen het helderste wanneer je er met neus bovenop staat… of er tegen aanloopt. Een tijdje doormodderen is nodig om echt te zien dat er iets moet veranderen. Gelukkig helpt de wereld je daar af en toe bij. 🙏

  • Kinderknutselwerk

    Kinderknutselwerk

    Knutselen met je kind is knutselen aan jezelf. Bijvoorbeeld geluk in de ontdekking dat het resultaat eigenlijk niet zo belangrijk is. Sterker nog de “waardevolle aanvullingen” van zoonlief zijn niet altijd in lijn met mijn visie op het knutselwerk. Maar goed met zulke moeilijke woorden moet ik natuurlijk sowieso niet bij hen aankomen. Dit laten gebeuren geeft ruimte om iets nieuws te laten gebeuren. En het is natuurlijk ook veel gezelliger om met z’n tweeën iets te maken

    Of het ontdekken van je eigen overtuigingen bij het zoveelste glas verfwater wat via het tafelblad over de vloer verdwijnt. “Het moet opgeruimd en netjes blijven, want anders sta alles weer op te ruimen zo…en die vlekken krijg ik echt niet uit jouw kleren!”

    Tijdens de laatste tekensessie realiseerde ik mij dat ik dit überhaupt niet had getekend (of gekund) zonder die kinderlijke nieuwsgierigheid en openheid. Volwassenen zijn blijkbaar ijzersterk in zichzelf begrenzen op wat niet kan/hoort/mag/mogelijk of bereikbaar is/of een ander excuus om iets te doen buiten je comfort zone.

    De vraag wie mij het meeste inspireert een beter mens te zijn (die ik ooit op een theelabeltje tegenkwam), kon ik dan ook eenvoudig beantwoorden…

    En dan nu koekjes bakken…🤯