is het ego dat onderscheidt maakt met wat je niet bent. En je bent niet wat je zegt, want dat is slechts een beschrijving waarvan men ijdel hoopt dezelfde indruk bij anderen te maken. Maar zij nemen dit waar door hun eigen bril. Zij maken jou tot wat zij denken, zolang zij denken dat te te zijn.
Iedereen kan alleen zijn, wie zij zijn. En daarin anderen te laten zijn, wie zij zijn. Dat is de eenvoud en de grootste uitdaging.
“Papa! Papa! Ik vond een insect op de boom! Je moet nú komen kijken!” En ja al snel vinden we de bladpootrandwants even verderop terug. Niet dat ik nu zó een expert ben voor wat bereft insecten, maar mijn dochter wil tóch wel weten hoe dit beestje heet. Of ik hem even met de telefoon wil identificeren.
Zo gaat het eigenlijk al sinds ze kon lopen. Een oneindige interesse in alles wat kruipt, sluipt, fruit, bloeit, trippelt en schimmelt. De herfst is dan ook een topseizoen voor haar: de paddestoelen en beestjes tieren namelijk welig.
Voor mij is dit een uitgelezen excuus om met haar eens uitgebreid de paddestoelen te bewonderen, de bast van dode bomen te pulken, rot hout open te breken of een stapel blaadjes om te keren. Wat een schatten vinden we samen! Zo trok ze doodleuk een trosje vruchtjes van een eensteilige meidoorn (ontdekten we), met de vraag of deze eetbaar zijn (dat zijn dus schijnbaar).
De grootste schat die ik vind, is natuurlijk dat ik dit samen met haar mag ontdekken…en dat je de wereld ziet door ogen van een kind…
Ik weet niet, al dat ik weet,
maar ik weet wel, dat ik weet,
want ik weet niet, wat ik niet weet,
maar ik weet wel, dát ik niet weet.
Langzaamaan begint het blad aan de bomen te veranderen in een veelkleurig dek aan de bomen. Gevallen gele en bruine bladeren spelen in de herfstwind en de natuur keert geleidelijk naar binnen om zich voor te bereiden op de winter. Je ervaart de veranderingen van het seizoen. Het wordt kouder, natter en donkerder dan het in de afgelopen maanden is geweest. Vallende eikels maken een tokkend geluid op de schuurdaken bij de buren. Van binnen verandert de uitbundige energie van de lente en de zomer naar introspectie en bezinning.
Het meest duidelijke kenmerk van de herfst is loslaten. Maar ook van een doorkijk naar nieuwe groei. Gevallen bladeren en vruchten worden omgezet in nieuw leven, maar ook de natuur die zich voorbereid op de winter, om straks in de lente weer tot bloei te komen. Een volledig natuurlijke stroom.
De seizoenen zijn een mooi symbool. Van loslaten van het oude om plaats te maken voor verlangens, dromen en wensen die op hun beurt overgaan in handelingen, mogelijkheden en kansen van waaruit ervaringen, relaties en herinneringen groeien.
Voor mij groeit het verlangen om mijzelf onbevangen te mogen laten zien. Om mijzelf niet langer in en klein te houden, maar naar buiten te gaan en mij zichtbaar te maken. Om met mijn talenten, samen, de wereld iets beter te kunnen maken. Om te durven zijn wie ik ben en dat uit te durven spreken: ik doe ertoe.
Dat durven geeft iets te overwinnen aan. Iets wat mij weerhoud voluit te kunnen leven. Iets wat ook jij zult herkennen: jouw eigen overtuigingen. Overtuigingen die er zijn om jou ergens tegen te beschermen. In mijn geval afwijzing: in mijn ogen de bevestiging dat ik er niet toe doe. Die pijn ga ik liever uit de weg, door mijzelf klein te houden. Die overtuigingen staan daarmee in de weg om mijn volledige potentie te bereiken. Die van jou is op eenzelfde manier moeilijk te bereiken.
Moeilijk, maar niet onmogelijk. Moeilijk omdat je je grootste demonen moet aankijken. Zij verbeelden jouw grootste angst. Moeilijk omdat je ze moet loslaten. Terwijl je tot nu toe op hen vertrouwde jou te beschermen. Moeilijk omdat dit vertrouwen vergt: vertrouwen in jezelf, vertrouwen in de mensen om je heen en vertrouwen in het leven: dat na de winter altijd de lente komt.
🙏
We are going to die, and that makes us the lucky ones. Most people are never going to die because they are never going to be born. The potential people who could have been here in my place but who will in fact never see the light of day outnumber the sand grains of Arabia. Certainly those unborn ghosts include greater poets than Keats, scientists greater than Newton. We know this because the set of possible people allowed by our DNA so massively outnumbers the set of actual people. In the teeth of these stupefying odds it is you and I, in our ordinariness, that are here. We privileged few, who won the lottery of birth against all odds, how dare we whine at our inevitable return to that prior state from which the vast majority have never stirred?
Richard Dawkins, Unweaving the Rainbow
