Categorie: Filosofie

  • Geluksmakers en -krakers

    Geluksmakers

    • Met zoveel aandacht iets doen dat je de tijd vergeet.
    • Werken aan iets waar je in gelooft.
    • Iets betekenen voor anderen.
    • Dankbaar zijn voor wat je hebt.
    • Een financiële buffer hebben.
    • Tijd doorbrengen met de mensen van wie je houdt.
    • Leven volgens je eigen waarden.

    Gelukskrakers

    • Je laten afleiden, bijvoorbeeld door sociale media.
    • Werken voor status of om er rijk van te worden.
    • Jezelf telkens vergelijken met anderen.
    • Altijd maar meer willen.
    • Zoveel consumeren dat je geen geld overhoudt.
    • Te druk zijn.
    • Leven volgens de verwachtingen van anderen.

    https://decorrespondent.nl/15715/we-weten-al-wat-ons-gelukkig-maakt-maar-hoe-kunnen-we-er-ook-echt-naar-leven/315454bb-890a-0269-233c-579bce9d309c

  • Manifesto van Interdependentie

    In de samenleving is er een continue wrijving tussen de belangen van het individu en de belangen van het collectief. Het individu zoekt zelf-expressie, het collectief zoekt continuïteit. In onze huidige systeem worden deze vertegenwoordigd door het neo-liberale, “rechste” denken voor het individu en het socialistisch, “linkse” denken voor het collectief. Deze worden neergezet als tegenpolen, terwijl geen van beide zonder de ander kan bestaan. Het individu sterft zonder het collectief, er is geen collectief zonder de individuen. Hoewel ze dus afzonderlijk van elkaar lijken te bestaan, zijn ze de zijde van dezelfde medaille.

    Ik geloof dat er een impasse is uit de polarisatie, wanneer wij erkennen wederzijds afhankelijk voor ons bestaan zijn van de ander (in de breedste zin van het woord). Dit betekent ook dat beiden tegenpolen zullen moeten erkennen dat hun visie niet de absolute waarheid is, maar in tegendeel een begrip ervan die relatief is aan het begrip van de ander. Zolang wij de ander bevechten, bevechten we in wezen onszelf. Als de ander sterft, sterven wij eveneens, want wie zijn wij zonder de ander?

    Ik heb geen leidende principes, want deze zoektocht moeten we samen aangaan, zonder onze regels aan de ander op te leggen.

    https://github.com/rikmeijer/manifesto-of-interdependence

  • Loopt het kind op de weg of loopt de weg door zijn speelruimte? – De Correspondent

    ‘We accepteren dat er mensen in auto’s – machines van 1.500 kilo – rondrijden in de directe leef- en speelomgeving van jonge kinderen. In een poging ongelukken te voorkomen, zetten we een rond bord met het getal 30 op de weg, een snelheid voor automobilisten die voor een spelende peuter nog steeds levensbedreigend is. Wie harder wil rijden dan 30 [kilometer per uur], kan dat meestal gewoon doen, en deze steeds grotere en sterkere machines rijden soepeler naarmate ze harder gaan. Dáárom is het voor peuters onveilig op straat.’

    https://decorrespondent.nl/15249/loopt-het-kind-op-de-weg-of-loopt-de-weg-door-zijn-speelruimte/6a585220-4f34-0a9f-372b-413d39a89cb5

  • Ten koste van anderen: sarcasme.

    Wat is het toch dat mensen ten koste van anderen proberen grappig te zijn? Wanneer is de laatste keer dat jij een ander(e groep) met een grapje wegzette? Waarom deed je dat? “Die collega die altijd op het zelfde plekje zit”, “dat soort mensen die niet kunnen autorijden” of oja, Pietje is altijd te laat. Als een andere collega dan te laat komt: “O, je doet even een Pietje”.

    Ik zie het veel om mij heen, grapjes maken en dan stiekem een steek onder water geven aan anderen. Maar het is grappig, dus mag je er niets over terugzeggen. Bij mij haalt het iets heel vervelends naar boven. Het creëert een valse ongelijkheid tussen mensen. Het ego groeit van diegene die een grap maakt.

    En eigenlijk is het heel zielig. Eigenlijk denk ik dat diegene die de grap maakt het moeilijk om echt te zeggen wat die voelt. Iets houdt hen tegen om zich uit te spreken of iets bespreekbaar te maken. Alleen door het te verpakken in sarcasme zorg je voor verwarring. Ben je nu serieus? Wil je iets belangrijks zeggen? Zit iets je dwars? En in die verwarring is een volwaardige reactie lastig.

    Als je jezelf sarcasme hoort gebruiken, probeer je eens af te vragen waarom je dat doet. Wat houdt je tegen oprecht te zijn? Kies voor persoonlijke groei in plaats van het voeden van je ego.

  • Sustainable pace

    Als je voelt lekker bezig te zijn en je overal ‘ja’ tegen kunt zeggen omdat je de tijd en energie ervoor hebt. Dat is een tempo die je kunt volhouden.

  • Tijdelijkheid

    Alles verandert, continue. Het lijkt alleen wel alsof je die tijdelijkheid pas ziet als je grotere stappen zet. Wanneer je verhuist, kinderen krijgt, trouwt of zoals ik nu, van baan verandert. Pas als je bewust breekt met wat statisch lijkt, zie je hoe beweegelijk alles is.

    Vandaag is mijn laatste dag dat ik officieel in dienst ben van Avans Hogeschool. Ik sluit een periode van zeven-en-een-halfjaar af, maar het dichttrekken van de deur is eigenlijk het laatste stapje in het afsluiten van mijn feestje bij Avans. Ik ben vooral dankbaar voor de mensen die ik mocht ontmoeten in mijn tijd bij Avans. Van wie ik de details van het lesgeven en begeleiden van studenten leerden. Die hielpen de problemen te relativeren door flauwe humor. Die er waren als het even tegenzat. Of gewoon voor een mooi gesprek. De mensen die meeliepen terwijl we elkaar veranderden.

    Morgen mag ik aan de slag gaan bij wemanity als agile coach. Een compleet nieuw avontuur. Spannend omdat ik niet weet wat er gaat komen. Niet weet wie ik ga ontmoeten. Niet weet welke kant het op gaat. Een wit canvas. Maar ook met vertrouwen dat ik aankom op de juiste plek.

    Tot morgen!

  • De realiteit als spiegel

    In trainingen, coachingstrajecten, zelfhulpboeken, eigenlijk als waarin je uitgedaagd wordt kom je modellen tegen om jezelf te beschrijven. Om grip te krijgen op wat je drijft, inzicht in je talenten, overzicht van je waardes of het bepalen van het juiste handelen. Het kan zo verhelderend zijn om “jezelf eens in een model te gieten”. Het hoofd begrijpt dan eindelijk waarom en wat de rest van jou nou eigenlijk doet.

    Als iemand met een achtergrond in informatica ken ik de verleiding van de werkelijkheid verwarren met de theorie. De euforie van controle ervaren, de teleurstelling van de eerste barstjes en de desillusie van het ineen storten van jouw model onder het gewicht van de realiteit. En eigenlijk is dát het beste model dat er is. Het is alleen geen statische, rationele beschrijving. Geen simulatie. Er is geen theoretisch kader die je uitlegt hoe je deze moet intepreteren. Eigenlijk is dat met je hoofd niet te bevatten. In ieder geval niet als je alléén je verstand gebruikt.

    Je verstand wil graag begrijpen, conceptualiseren, labellen, ordenen, maar dat is allemaal fantasie. Net als Hans & Grietje, net als de boze wolf. Het is fijn om naar verhalen te luisteren, zeker als deze goed aflopen. Alleen zijn de verhalen die je jezelf verteld net zo waar als de sprookjes die opa en oma vroeger aan je verteld. Eigenlijk is de realiteit heel simpel: je bent er middenin. Denk er overigens maar niet over na, dat is namelijk niet de realiteit.

    Het leuke daarvan is dat de realiteit je eigenlijk direct leert wie je bent, wat je belangrijk vindt, waar je boos van wordt: jij reageert namelijk op die realiteit. Onthoud alleen dat de realiteit niet bepaalt hoe jij reageert. Als een trein langsrijdt, bepaalt die trein niet jouw gevoel. Die ontstaan na jouw gedachten (hoe onbewust ook) over die trein. Of je nou blij of boos wordt van die trein, daar kan die trein niets aan doen, die is gewoon een trein. Op zich is dat makkelijk om te zien…als buitenstaander

    Die buitenstaander kan je ook helpen wanneer jij jezelf weer eens boos, verdrietig, blij of iets anders maakt over de realiteit. Bekijk de realiteit eens als die buitenstaander. Byron Katie vatte het mooi samen in vier vragen: de realiteit kan werken als een real-time spiegel van wie je bent. Je hebt alleen de juiste houding nodig om jouw reflectie te kunnen zien.

  • Wijsheid weten

    Ik weet niet, al dat ik weet,
    maar ik weet wel, dat ik weet,
    want ik weet niet, wat ik niet weet,
    maar ik weet wel, dát ik niet weet.
  • We are going to die, and that makes us the lucky ones.

    We are going to die, and that makes us the lucky ones. Most people are never going to die because they are never going to be born. The potential people who could have been here in my place but who will in fact never see the light of day outnumber the sand grains of Arabia. Certainly those unborn ghosts include greater poets than Keats, scientists greater than Newton. We know this because the set of possible people allowed by our DNA so massively outnumbers the set of actual people. In the teeth of these stupefying odds it is you and I, in our ordinariness, that are here. We privileged few, who won the lottery of birth against all odds, how dare we whine at our inevitable return to that prior state from which the vast majority have never stirred?

    Richard Dawkins, Unweaving the Rainbow